Een koud kunstje?

Het maken van mijn huidige schilderijen begint bij “geven”. Zeker bij de meer abstracte schilderijen die ik de laatste jaren maak, start ik vanuit mijzelf, mijn gevoel. Dat “geven” is een doorlopende beweging van mijzelf binnenste-buiten-keren. Dat ontstaat vanuit een soort van spanning die ik in de loop van de week heb opgebouwd, uitkijkend naar het moment waarop ik weer “mag” schilderen. In kleur en lijnen, vormen geef ik in mijn schilderijen mijn impressies weer, “van binnen naar buiten werkend”, in een hoog tempo.

In het eerste anderhalf uur moet het gewoon gebeuren, vindt de ontlading plaats en wordt er keihard gewerkt. Daarna is het veelal ontspannen doorwerken op de basis die dan is gelegd. Het aardige van abstract werken is dat ik niet afgeleid wordt door “eisen” die voortkomen uit het onderwerp.

Zo is het schilderen voor mij spelen geworden, een spelletje waar ik veel plezier in heb. Het ontspant me. Even niet denken maar ontladen en lol maken met kleur en vorm.

Ik schilder bijna nooit op doek. Het remt me teveel. Een doek roept bij mij het idee op dat ik “iets moois” moet maken dat de moeite waard is om op schilderslinnen te zetten. Het wordt me te echt, te dwingend. Geef mij maar gewoon een groot vel stevig tekenpapier van 70 bij 100 cm en olieverf. Niet goed? De prullenbak is nabij. Een doek suggereert ook dat je bijna schildert voor de eeuwigheid. Die gedachte remt mij.

“In opdracht” schilder ik bijna nooit. Weer zo’n remmer bij het geven, het ontladen, het schilderen. Ik heb ook geen definities van “wat kunst is” of erger “kunst moet zijn”. Dat houdt alleen maar op bij het werken aan een schilderij. Schilderen is iets waar ik niet bij hoef na te denken of te knokken, het gaat gewoon zoals het gaat. En dat “zonder denken” is kostbaar voor mij. Schilderen is voor mij het verbeelden van ik voel of ervaren heb. Je mag het ook “emo-painting” noemen. Dat ruimt lekker op van binnen. Ook levert het maken van gedichten en het schrijven kinderverhalen mij veel plezier op.

Hoogste ambitie? Het zou mooi zijn als iemand ooit van een schilderij van mij een dekbedovertrek of een karpet produceert. Het idee dat mensen onder jouw schilderij slapen of daar op rondlopen, lijkt me super!